บทที่ 27

จิเซลล์

เสียงผิวปากที่คุ้นเคยดังแหวกอากาศยามโพล้เพล้ เป็นเสียงสั้นสามครั้งตามด้วยเสียงยาวหนึ่งครั้ง ดุจเสียงร้องของนกไนติงเกล หัวใจข้าเต้นระรัวในอกเมื่อจำสัญญาณที่ทริสตันกับข้าตกลงกันไว้เมื่อหลายเดือนก่อนได้

ข้ากระชับเสื้อคลุมบางๆ รอบไหล่ให้แน่นขึ้น แล้วย่องออกจากประตูข้างของเรือนคนรับใช้ ฝีเท้าเป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ